به گزارش پایگاه خبری افق یزد، آسمان پر از نگاه بود؛ پهپادها می‌چرخیدند، اما زمین، همان‌جایی که پای لانچر بود،

می‌دانست چه باید بکند: ایستادن. ایستادگی، نه شعار، که نفس کشیدن در لحظه‌ی انتخاب است.

لحظه‌ای که می‌توانستی بروی، اما ماندی تا میهن تنها نماند. فرمانده کنار نیروها ایستاده بود، نه جلوتر، نه عقب‌تر.

وقتی گفت «بمانید»، قبلش خودش ایستاده بود. دست‌ها آماده، دل‌ها پرامید، و سایه پهپادها، تنها صحنه‌ای برای نمایش ایمان و مسئولیت بود.

جنگ دوازده‌ روزه پایان یافت، اما آن ایستادند، هنوز در خاک، در دل‌ها، در حافظه‌ی وطن، نام دیگری ندارد جز امید.