به گزارش پایگاه خبری افق یزد، با طلوع دهمین روز از ماه محرم، کوچه و خیابان‌های استان یزد شاهد تکاپویی است که از عشق و ارادت سرچشمه می‌گیرد. در حالی که نوای نوحه و ذکر مصیبت در حسینیه‌ها و تکایا طنین‌انداز است، آشپزخانه‌ها و فضای حیاطِ مساجد نیز به کانون‌های جوشانِ خدمت تبدیل شده‌اند؛ جایی که «نذری» نه فقط یک اطعام، که پیوندی است میان آحاد مردم.

ویژگی متمایز نذری‌های عاشورا در یزد، مشارکتِ لایه به لایه و داوطلبانه مردم است؛ سنتی دیرین که در آن هیچ‌کس خود را کنار نمی‌کشد. بخشی از اهالی، از روز‌ها قبل با نذرِ اقلام غذایی نظیر برنج، گوشت، حبوبات و ادویه، خشت اول این سفره را بنا می‌گذارند؛ نذری‌هایی که هرچند خرد و کلان، اما در کنار هم، سفره‌ای بزرگ را شکل می‌دهند.

گروهی دیگر، به‌ویژه پیشکسوتان و جوانان در کنار هم، ساعت‌ها و گاه شبانه‌روز در کنار دیگ‌های بزرگ غذا به پخت‌وپز مشغولند. برای این افراد، گرمایِ طاقت‌فرسای آتشِ اجاق، در برابر حرارتِ عشق به امام حسین (ع) رنگ می‌بازد؛ و در مرحله نهایی، دسته‌هایی از جوانان و نوجوانان با ظروف غذا در کوچه‌ها و محلات به راه می‌افتند تا این تبرک را به دست عزاداران، نیازمندان و همسایگان برسانند. این چرخه، از لحظه تأمین تا رسیدنِ غذا به دستِ گیرنده، تجلیِ بارزی از «تولید جمعیِ خیر» در بافت تاریخی یزد است.

در این روز، کسی بر دیگری برتری ندارد؛ صاحبِ نذر و گیرنده نذری، هر دو در سایه‌سارِ واقعه عاشورا، پیوند عمیق‌تر اجتماعی را تجربه می‌کنند. این آیین که نسل‌به‌نسل منتقل شده است، نشان می‌دهد که عزاداری در یزد تنها به گریستن خلاصه نمی‌شود؛ بلکه با خدمت به خلق و گشودن سفره‌های کرامت، روحی عملی به «فرهنگ حسینی» بخشیده شده است.